arrow_drop_up arrow_drop_down
Grenzen stellen of juist ruimte geven?
20 december 2020 

Grenzen stellen of juist ruimte geven?

Een vraag die veel ouders bij ons neerleggen is “Moet ik in situatie X grenzen stellen of juist ruimte geven?” Wat mij betreft zit in de X het antwoord…
Vaak is het niet zo strak en duidelijk dat je OF het ene moet doen OF het andere. Mijn ervaring is dat deze twee juist samen gaan, dat het heel vaak EN-EN is.

Grenzen stellen EN ruimte geven

Kan dat dan beide? Ja! Ik maak het dagelijks mee met onze jongste van 4. Merel is echt een vogeltje: gesteld op haar vrijheid. Vooral ‘s avonds wanneer het bedtijd is hupt ze van de hak op de tak en moet er nog van alles gebeuren. Van kleuren tot samen een verhaal vertellen, van zingen tot de dag doornemen. Wanneer ik haar alles laat doen en dus alle ruimte geef, dan is het zo half 9 voordat ze slaapt. Te laat voor haar en te laat voor deze mama 😁. 

Dus wat ik doe, is haar vragen wat ze nog wil doen. Dan noemt ze een ding en dat gaat ze dan doen. Vaak is dat kleuren of iets schrijven in haar schrift. Haar naam zelf schrijven is favoriet momenteel 😊. Ondertussen lees ik een verhaal voor. Of ik verzin er een als ze dat graag wil. Ik vind beide heerlijk om te doen dus heeft ze daar ook echt keuze in. 

Blijf je eigen grenzen stellen

Wat ik bijvoorbeeld echt niet wil is dat ze nog weer gaat klimmen in haar kamer of gaat dansen, of in de opbergkast gaat kijken of daar nog wat leuks te vinden is. Dat vind ik zelf altijd heel vermoeiend. In die activiteiten heeft zij veel ruimte om te verlengen, dan is het dansje nog niet klaar of heeft ze nog niet gevonden wat ze zocht in de kast. Dus die opties zijn een no go. 

Het kleuren of schrijven vind ik makkelijker te begrenzen. Ze zit of ligt dan al in haar bed, voelt de warmte van haar deken en dan vind ik het makkelijker om dat af te ronden. Ik lees dan bijvoorbeeld twee verhaaltjes voor en zeg dat dan ook, en dan gaat de lamp uit. Oftewel, dan moet zij ook klaar zijn.

Ruimte geven door grenzen te stellen

De ruimte die ontstaat doordat ik grenzen stel vind ik heerlijk en Merel ook. Ik weet dat omdat het zo goed voelt. Dat zijn de pareltjes, de momenten waarop ik de verbondenheid zo sterk voel. Alsof de navelstreng nog lang niet is doorgeknipt 😇💞.
Soms probeert ze nog even een verlengsnoertje aan te leggen maar die acties doorzie ik. Vaak benoem ik dat ook gewoon en moeten we er samen om lachen. Andere momenten is het weer nodig om heel consequent op dezelfde rustige toon te zeggen: “Het is tijd om te gaan slapen. Welterusten Merel,” en om dan weg te lopen. Tegenwoordig volgt dan tot slot de vraag van haar: “Ga je op kantoortje zitten?” – “Ja, ik ben vlak bij je lieverd. Ga maar lekker slapen.”     

Reactie plaatsen